Start
Omhoog
Nung
Song
Saam
Sie
haa
Opvallend

Thaise films

De derde tempel

Het strand van Khorat.

Het centrum van Khorat (stad)

Pattaya Lasik Center (operatie)

Viharasien (Anek Kusala Sala)

Thaise films

Pen huurt bij haar thuis regelmatig films. Daar zitten dan niet alleen de bij ons bekende films bij, maar ook Thaise films. Sommige Thaise films zijn best wel goed. Naar mijn smaak dan, want iedereen houdt van andere dingen. Er zijn vooral veel van die drama films, en daar houd ik absoluut niet van. Een goede Thaise film die ik nu 2 keer gezien heb is Tom Yum Goong. Veel actie in de film. En een deel van de film speelt zich in Australie af, dus ook westerlingen in de film, dus wordt er ook Engels gesproken. Bijna alle films worden hier namelijk nagesynchroniseerd. En het verhuren doen ze hier op VCD. Waarschijnlijk wanneer zo'n film op DVD te verkrijgen is, is er ook een andere geluid en waarschijnlijk ondertiteling in een andere taal te selecteren. Maar mijn ervaring met in Thailand gekochte DVD's is dat ik er ongeveer een uur naar kan kijken, en dat daarna de film vastloopt. Ik weet niet of het slecht gebrand is, of dat het met de regiocode te maken heeft. maar voor de liefhebbers die moeten me er maar eens naar vragen, want ik heb wel de VCD gekocht.

De derde tempel

Ben nog een derde keer naar een tempel geweest. De monniken hier eten maar een keer per dag en dat is alleen 's morgens vroeg om een uur of zeven. Dus moesten we zeer vroeg de deur uit, want we moesten toch wel rekening houden met een uurtje rijden. Ik zag onderweg trouwens al zeer veel mensen uit de veren, zelfs een kapsalon had al klandizie. Het was toen dus nog donker. Deze tempel lag aan de voet van een berg, met veel beelden. Ook bovenop de berg hadden ze beelden staan. Om daar te komen moest er wel een trap beklommen worden, met zo'n 278 treden. Zelf geteld, en niet gecontroleerd. En via een andere route ben ik daarna weer naar beneden gelopen.

Toen we aankwamen, waren de monniken er niet. Die waren langs de mensen, eten ophalen. Dat hoort bij het monnik zijn. Ervaren hoe mensen het moeten doen, die geen geld voor eten hebben.

Hier zie je een stuk van de trap naar boven, met een rustpunt.

Hier is de tempel boven.

Hier het pad naar beneden.

Allerlei huisjes waar de monniken verblijven.

Na het eten weer afwassen.

Hier het afdruiprek.

Het strand van Khorat.

Na het vroege bezoek aan de tempel, zijn we naar het strand gegaan. Pen noemde het echt de zee. Het is echter gewoon een rivier. Vlakbij een dam. Wel zijn er strandstoelen zoals bij het echte strand. Er was ook niet echt zand. Wel een soort van gras. Je kon de rivier op door een waterfiets te huren. Die waterfietsen pas ik natuurlijk niet in. En de mensen spelen met het beetje zand. Ook zijn er verderop enige vissers actief.

De waterfiets

Zandkasteel?

Ook hier gebruiken ze fuiken.

Even een visje meenemen voor thuis.

Het centrum van Khorat (stad)

In het centrum van Khorat zijn we ook eens gestopt op een groot plein. Hier vind je een groot standbeeld van een monnik. Deze lijkt erg veel op de huidige koning Bumibol. In eerste instantie dacht ik dat het de koning was, maar dat bleek dus niet zo te zijn.

Is het een klok? Hoe laat is het dan? Even na vijven? Ik loop nooit met een horloge om tijdens vakantie, maar het zou op het moment dat ik deze foto maakte best wel ongeveer half een kunnen zijn.

Midden in de stad, geen bescherming tegen de zon. Wat neem je dan mee?

Lasik (de operatie) zie hier voor het vooronderzoek.

Op zaterdag 3 december was het dan zo ver. Ik moest om 09.00 uur ;s morgens aanwezig zijn. De oom van Pen (oom Kong) bracht ons weer. Pen ging zelf ook mee. Achteraf is het allemaal zeer verstandig geweest dat er iemand mee gaat bij een dergelijke operatie. We waren ruim op tijd in het ziekenhuis aanwezig. Eerst kreeg ik de uitslag van de HIV test; deze was negatief. Daarna moest ik meekomen voor de betaling. Betalen geschied vooraf. De kostte waren 50100 Baht; ongeveer 1100 Euro (da's voor beide ogen). Voor ik bij de dokter kwam kreeg ik alvast van een zuster medicijnen uitgereikt met de uitleg. Er was een zakje met 3 oranje pillen; slaaptabletten. Een zakje met een aantal gele pillen, voor wanneer er pijn of koorts zou ontstaan. Wat oogdruppels in geval van droge ogen. En watten om het vocht rond de ogen op te deppen. Ik mocht niet wrijven.

De dokter vertelde mij over de procedure, dat ik zo comfortabel mogelijk moest gaan liggen. en mijn ogen recht vooruit moest laten kijken. Hij vertelde ook wat ik zou zien tijdens het laseren. Ik zou een ring van witte lichtjes zien met daar in het midden een oranje knipperend licht. Ik moest vooral naar dat knipperen blijven kijken. Hij legde ook uit dat in geval van afleiding of verslappende concentratie de laser mijn wegdraaiende oog gewoon zou volgen. Geen probleem. En wanneer dit te snel zou gaan zou de laser stoppen. geen zorgen dus, zeer betrouwbare en geavanceerde apparatuur. En dit alles vertelde hij zeer vriendelijk en zelfs grapjes makend.

Daarna werd ik naar de operatiekamer gebracht. Eerst vroegen ze of mijn zakken leeg waren. Ik had alleen een portemonnee en paspoort bij me en die had ik aan Pen gegeven. Die in de wachtkamer achterbleef. Eerst werd ik in zo'n comfortabele Berend Boudewijn TV stoel gezet, waar ik onderuit gezakt nog wat oogdruppels kreeg. Het was wat lastig om deze stoel weer te verlaten, maar uiteindelijk kon ik overeind komen. In een voorkamertje, dat toegang gaf aan de operatiekamer, moest ik mijn schoenen (draag in Thailand altijd slippers; sandalen nu) uit doen kreeg een groen operatiehemd aan en kreeg schoentjes om aan te trekken. Uiteraard waren deze schoenen te klein voor mijn schuiten. Dus ging ik blootsvoets de OK in. Dat vind ik persoonlijk ook wel erg comfortabel zonder schoenen. In de OK mocht ik op het bed gaan liggen. Er was in het kussen een speciaal gat waar mijn hoofd in moest en onder mijn knieŽn werd een kussen geschoven. En er werd net zolang geschoven tot ik vond dat ik comfortabel lag. In beide handen kreeg ik een knijp balletje.

Toen ik goed lag ging er nog een deken over mij heen. En op de achtergrond hoorde ik zachtjes muziek. De dokter vertelde steeds wat hij ging doen. Eerst mijn rechteroog en daarna mijn linkeroog de hele procedure zou ongeveer 15 minuten duren en het laseren zelf ongeveer 3 a 4 minuten. Eerst ging er een kap over mijn hoofd, die het te behandelen oog vrij liet en de rest bedekte. Er werd een soort doorzichtig gaas over mijn oog getrokken en voor mijn oog werd hier een snede in gemaakt, toen ik dat besefte had ik hier wel even angst voor, maar het verliep vlekkeloos. Daarna kwam er een oogklem om te zorgen dat mijn oog open bleef en ik niet kon knipperen. Dit was bij mijn linkeroog iets minder comfortabel, strakker dus. Daarna had ik het idee dat mijn hoornvlies werd opgelicht, daar had ik over gelezen voor ik dit ging laten doen. Misschien heeft de dokter dit ook wel verteld, maar mijn Engels is niet zo goed. Dus dat moet het geweest zijn, ik zag toen minder, een waas eigenlijk. Toen kwam het apparaat met de ring van lichtjes. Het oranje knipperlicht zag ik nog niet. De dokter vroeg mij te zeggen wanneer ik het oranje knipperlicht kon zien. Dat hoorde volgens de dokter bij de controle. Ook werd mij het geluid van de laser getoond, ter geruststelling, een zacht gezoem.

Toen eindelijk het laseren begonnen had ik de indruk dat het maar 3 minuten had geduurd. Lekker vlot dus. Bij het linkeroog leek het mij zelfs nog korter te duren. De laser werd verwijderd, en het leek dat het hoornvlies terug geplaatst werd. En hier leek ik een soort kwastje te zien dat gebruikt werd om het hoornvlies glad over mijn oog te strijken. Het is een eng idee, maar ik voelde er niets van, waarschijnlijk door de verdovende oogdruppels, dus die werken goed. Nadat het achter de rug was, had ik bij het linkeroog de indruk dat het verwijderen van het gaas en de oogklem in een andere volgorde gebeurde dan ze geplaatst waren.

Tijdens de procedure en in de korte pauze van 1 a 2 minuten tussen de behandeling van beide ogen, praatte de dokter veel met zijn assistenten. Ging allemaal in het Thais en ik kon het niet volgen, maar regelmatig hoorde ik de assistenten dan lachen. Tijdens de operatie had ik wel het idee van, jullie lette toch wel op, he?

Na de operatie werden er over mijn ogen kappen geplaatst en met tape vastgezet, dit zou de volgende dag verwijderd worden. Ik werd weer naar de tussenruimte gebracht het schort ging af en mocht mijn schoenen weer aantrekken en plaats nemen in een rolstoel en werd vervolgens naar buiten gebracht naar de auto van Kong. Terwijl Pen met ons mee liep.

Terug op de kamer, ben ik op bed gaan liggen, en net toen ik dacht te slapen, kwam Pen met eten en hebben we eerst wat gegeten en daarna heb ik wat geslapen. Ik moet zeggen nadat ik weer wakker werd, ik geen pijn voelde. De dokter heeft mij daar wel voor gewaarschuwd, daar zijn de oogkappen ook voor en om dan niet in mijn oog te wrijven ik denk dat het hoornvlies eerst weer moet aanhechtten. De dokter waarschuwde dat ik pijn kon voelen wanneer de verdoving uitgewerkt was. Dit zou volkomen normaal zijn. Hij zei zelfs je zal dan zelfs wel boos op mij zijn, want ik heb die haar die je in je oog voelt niet gezien. Deze dokter Somchai maakte op mij een zeer opgewekte indruk. Nou de helse pijn van een vuiltje of een haar in mijn oog, zoals ik dat wel eens had toen ik contactlenzen droeg heb ik gelukkig niet gehad. Wel een licht irritatie van iets in mijn oog, maar gelukkig bleef het daar bij.

Zondag 9 uur weer terug naar het ziekenhuis.

Ik had 's morgens in de kamer de kappen zelf al verwijderd. En ben naar buiten gelopen, om de werels met mijn nieuwe blote ogen te bekijken. Ik kon redelijk goed zien toen. De zon was ook al net op. In het ziekenhuis bleek ik een van de weinigen te zijn, die de kappen zelf al verwijderd had. Daarna bij de dokter langs. De dokter gelijk weer in zijn opperbeste stemming; "En hoe was het vanmorgen. Een nieuwe wereld voor je open gegaan, niet?". Kreeg nog wat uitleg van geen water in het oog alleen oogdruppels. 4 keer per dag. En maandag 12 december terug komen om 13.30 uur.

Nu na een aantal dagen is het zicht best wel goed. Tenminste overdag, 's avonds is het wat minder. Het zicht verschilt wanneer ik in een donkere of lichtere ruimte ben. Het zou straks beter moeten zijn, dus nog even geduld. Ook wil ik 's avonds wanneer ik naar bed ga, mijn bril nog steeds af zetten, maar grijp dan natuurlijk mis.

Viharasien (Anek Kusala Sala)

Daags na de operatie nam Pen mij mee naar deze heilige plek. Ik weet niet of ik de naam goed heb, maar dit stond op het toegangskaartje dat we moesten kopen. Het is een soort van museum met beelden uit de Chinese, TaoÔstische en Boeddhistische mythologie. Er waren veel erg zwarte beelden bij, die moeilijk te fotograferen zijn. Maar wanneer ik er dichter op stond leken ze meer licht te weerkaatsen, waardoor ze beter opgenomen werden. Ook kon ik met mijn huidige ogen nog niet goed zien wat ik gefotografeerd had. Maar hier zie je wat beelden. Het resultaat viel achteraf best mee. Alleen het beeld van Confucius dat ik hier ook tegen kwam bleek niet te fotograferen.

Dit is dan Confucius, beter kreeg ik hem niet op de foto.

Vanaf de bovenverdieping van dit museum, volgens mij moet je dit namelijk meer zien als een museum dan als een tempel, zag ik een berg met een silhouet van een andere Boedhha uiting. Daar zijn we dus ook nog even naar toe gereden. Voor de berg is ook nog een prachtig park.

Hiervandaan gingen we weer terug richting het museum. Maar dan naar de andere kant van het meer dat erbij gelegen is. Aan de overkant vind je ook nog wat gebouwen in een schitterend park.